Poniedziałek, 20 kwietnia, był w auli kapitulnej dniem pogłębionej refleksji teologicznej i braterskiej autokrytyki. Bracia kapitulni podjęli kluczowe tematy dotyczące tożsamości zakonu, duszpasterstwa maryjnego oraz wyzwań w relacjach wspólnotowych, co stanowiło bezpośrednie przygotowanie do prac nad rewizją konstytucji.

Charyzmat to żywy kod genetyczny

Obrady rozpoczął wykład o. Jerzego Gogoli, który przybliżył temat twórczej wierności charyzmatowi. Prelegent podkreślił, że charyzmat nie jest martwą literą zapisaną w dokumentach, lecz „kodem genetycznym” instytutu, który musi owocować w konkretnych ludziach.

– Aby być wiernym charyzmatowi, należy oddzielić to, co zmienne, od niezmiennej istoty – mówił o. Jerzy.

Zwrócił uwagę na fascynującą hierarchię wierności: najpierw należy być wiernym człowiekowi, Chrystusowi, Kościołowi i życiu zakonnemu, a dopiero na końcu – specyficznemu charyzmatowi założyciela. Nie można bowiem realizować charyzmatu karmelitańskiego w oderwaniu od Ewangelii czy potrzeb współczesnego człowieka. Ta refleksja stała się fundamentem do dyskusji nad koniecznością aktualizacji konstytucji zakonnych.

Od pobożności do duchowości maryjnej

Kolejny ważny głos należał do o. Pawła Urbańczyka, który odniósł się do mariologii zawartej w liście Ojca Generała. Analiza ta stała się punktem wyjścia do debaty nad duszpasterstwem szkaplerznym.

• Wyjście poza emocje: Zauważono, że kult maryjny często opiera się na powierzchownej emocjonalności.

• Nowy paradygmat duszpasterstwa: Celem nie mają być statystyki, lecz formacja prowadząca do głębokiej relacji z Maryją.

• Wzór Świętych Rodziców: Choć św. Teresa i św. Jan od Krzyża pisali o Maryi relatywnie mało, ich życie było przeniknięte chrystocentrycznym naśladowaniem Jej postawy.

Wieczór u św. Józefa: Oczyszczanie motywacji

Dzień zwieńczyła uroczysta Eucharystia w sanktuarium św. Józefa, podczas której zaprzysiężony został nowy kustosz tego miejsca – o. Sławomir Chudzik. W homilii, nawiązując do ewangelicznego rozmnożenia chleba, o. Sławomir mówił o pedagogice Jezusa, który cierpliwie oczyszcza nasze intencje.

– Jezus nie odrzuca ludzi z motywacją płytką czy ziemską, ale chce ich doprowadzić do prawdziwego uczniostwa – podkreślił.

Przywołując postać św. Józefa, wskazał na św. Teresę od Jezusa jako tę, która uczy nas bezgranicznego zaufania Opiekunowi Karmelu. Teresa powierzała Józefowi prośby, dając mu jednocześnie „swobodę ich redagowania” – co jest najwyższym stopniem wiary, że Bóg wie lepiej, czego nam potrzeba.

Niezmiennie prosimy o modlitwę za braci kapitulnych. Niech czas rewizji struktur i postaw będzie dla naszej Prowincji momentem prawdziwego duchowego odrodzenia.