Ku procesom beatyfikacyjnym

Oczywistym jest, że jeśli Ludwik i Zelia Martin zostaną kiedyś beatyfikowani, to nie dlatego, że byli rodzicami św. Teresy, kanonizowanej przez Piusa XI 17 maja 1925 w Rzymie, lecz ponieważ życie każdego z nich zostało uznane przez Kościół, po wnikliwym i długim procesie informacyjnym, za zgodne z życiem ewangelicznym.

Proces ten skoncentrował się na ich życiu osobistym: dochodzenie odnośnie do Ludwika Martina zostało przeprowadzone przez trybunał diecezji Bayeux i Lisieux, natomiast dotyczące Zelii, przez trybunał diecezjalny w Seez, z uwagi na to, że zmarła ona w Alençon.

Zwracamy uwagę na pewną szczególną okoliczność: w roku 1971 ich procesy zostały połączone i toczą się odtąd nie jak sprawy odrębnych osób, ale jako jedna sprawa dotycząca małżeństwa. Do tej pory w historii orzekania o świętości w Kościele katolickim jest tylko jeden przypadek tego typu (małżonkowie Luigi i Maria Beltrame Quattrocchi, zmarli kolejno w 1951 i 1965 roku, mieli czworo dzieci. Jan Paweł II beatyfikował ich w październiku 2001.).

Oto główne etapy procesu beatyfikacyjnego.

W roku 1925, w czasie uroczystości związanych z kanonizacją Teresy Martin z Lisieux, kardynał Antoni Vico, prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrządku (która wtedy zajmowała się procesami kanonizacyjnymi) wykrzyknął: "A teraz prosimy Stolicę Apostolską, żeby zajęła się tatusiem!".

Dzięki Historie d'une âme (1898) napisanej przez Teresę, znacznie lepiej znano Ludwika niż Zelię Martin.

W roku 1941 rozpoczęto publikację listów matki w Annales de sainte Thérèse de Lisieux, a w 1946 została wydana Historie d'une familie (Dzieje pewnej rodziny) ojca Piata. Książka ta odniosła duży sukces i jest wznawiana nieprzerwanie do dnia dzisiejszego, a łączna ilość sprzedanych książek przekroczyła liczbę stu tysięcy egzemplarzy. Została przetłumaczona na liczne języki i spotkała się ze szczególnym zainteresowaniem w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

6 lutego 1946 w czasie obchodów złotego jubileuszu siostry Genowefy od Najświętszego Oblicza (Celiny Martin), biskup Picaud, ordynariusz diecezji Bayeux i Lisieux, wznosząc toast, wyraził przed nuncjuszem apostolskim we Francji, Jego Eminencją Angelo Giu-seppe Roncallim (przyszłym Janem XXIII) życzenie wszczęcia procesu.

Karmel w Lisieux wydaje w roku 1953 książkę Le Père de sainte Thérèse de l'Enfant-Jésus z 16 listami Ludwika Martina w załączniku, natomiast w 1954 roku La Mère de sainte Thérèse de l'Enfant-Jésus, obydwie napisane przez siostrę Genowefę od Najświętszego Oblicza (Celinę Martin).

Z całego świata napływają prośby o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego małżonków Martin. I tak, na przykład, biskup diecezji Paterson (New Jersey, Stany Zjednoczone) zebrał trzydzieści tysięcy siedemset podpisów.

Przeorysza Karmelu w Lisieux, Matka Franciszka Teresa, w liście z 2 lutego 1956 roku do biskupa Jacąuemina, ordynariusza diecezji Bayeux i Lisieux, wyraziła prośbę o otwarcie procesów beatyfikacyjnych rodziców Martin.

24 lutego 1956, w sześćdziesiątą rocznicę ślubów zakonnych Celiny, biskup ogłasza rychłe wszczęcie procesu informacyjnego Ludwika Martina. Nadmieńmy, że w świetle obowiązującej procedury prawnej proces ten powinien podlegać diecezji Évreux, ponieważ Ludwik zmarł w La Musse, lecz biskup Gaudron, ordynariusz diecezji Évreux zrzekł się sprawy na korzyść diecezji Bayeux i Lisieux.

Dodatek do:
Zelia i Ludwik Martin, Korespondencja rodzinna 1863-1885,
Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2007.