Teresa i tajemnica Maryi
François-Marie Léthel OCD

Na krótko przed swą śmiercią, w maju 1897 roku, w długim wierszu zatytułowanym "Dlaczego kocham Cię, Maryjo" (P 54), Teresa odsłoniła jakie miejsce zajmowała w jej życiu Maryja. To jej ostatni wiersz, rodzaj maryjnego testamentu, napisany na prośbę siostry Marii od Najświętszego Serca, jej rodzonej siostry Marii, dla której, kilka miesięcy wcześniej (wrzesień 1896) napisała już swe arcydzieło, drugi Rękopis autobiograficzny.

Obydwa teksty są ze sobą ściśle związane. To modlitwy skierowane do Jezusa (Rękopis A) i do Maryi (P 54), ożywiane wspólnym refrenem "kocham Cię". Ten akt miłości, który Teresa chciała ponawiać "za każdym uderzeniem serca... nieskończoną ilość razy" (por. Pri 6), był jej ostatnim słowem, wyrażonym w ostatnim tchnieniu. Teresa umarła mówiąc Jezusowi: "Mój Boże, kocham Cię". To fundamentalne "Jezu, kocham Cię", które rozjaśnia wszystkie pisma Teresy, nie jest sentymentalnym wyrażeniem, lecz samym aktem miłości, poprzez który Duch Święty wprowadza ją w intymne życie Trójcy Świętej. Teresa pisze: "Ach! Ty wiesz, Boski Jezu, że Cię kocham, / Miłości Duch ogarnia mnie Swym ogniem. / Kochając Ciebie, przyciągam również Ojca" (P I7).

Nieodłącznym od aktu "Jezu, kocham Cię", jest taki sam akt miłości skierowany do Maryi: "Kocham Cię, Maryjo". To wielki refren maryjnej poezji Teresy. Zapowiedziany już w tytule, niestrudzenie powtarzany w każdej ze strof, rozjaśniany jest innym refrenem: "Jestem Twoim dzieckiem". Wiersz ten jest zatem swego rodzaju maryjnym dopełnieniem Rękopisów i posługując się nim możemy spróbować przedstawić miejsce Maryi w życiu Teresy i w jej duchowym nauczaniu.

1. Aktualność maryjnego nauczania Teresy
2. Małość i ubóstwo
3. Symbole macierzyńskiej miłości Maryi
4. Najściślejsze zjednoczenie z Jezusem
5. Od profesji do Aktu Ofiarowania się
6. Współuczestnictwo w Tajemnicy Wcielenia
7. Pielgrzymka wiary przeżywana z Maryją
8. Z Maryją u stóp Krzyża
9. Maryja jest największą dlatego, że pozostaje najmniejszą